وقتی دیدم آرامش برکه را در سکوت مهتاب ،

هم آوایی زمین را با زمزمه ی آفتاب ،

نوازش علفزار را با دست های مهربان باد ،

رستن جوانه ای نازک و نرمین را از دل خاک ،

تازه دریافتم عمق تهی بودن واژه هایم را از احساس

س ک و ت

این دلخوشی های کوچک را از من نگیر

وجود مرگ را در نزدیکی ام به شدت احساس می کنم ،

گاهی هُرم نفس هایش تنم را می لرزاند.

دیشب فکر می کردم اگر بمیرم بجز مادر چه کسی برای من دلتنگ می شود ...

بعد از مدتی که زیاد هم نیست فراموش می شوی ...

به همین سادگی!

زندگي همينه ديگه !

يك روز انقدر سرحالي كه ميخواهي تمام كائنات را

مثل شربتي شيرين در كاسه اي بريزي و سربكشي و يك

 روز دلت از هر حادثه و پديده اي به هم ميخوره