بس که ديوار دلم کوتاه است 

              هرکه از کوچه‌ی تنهايي من می‌گذرد

به هوای هوسی هم که شده

                                سرکی می‌کشد و می‌گذرد

باز ديشب چشمانم را که بر هم گذاشتم نسيم بوي تو در مشامم پيچيــــــد و

چشمان زيباي تابلوي نگاه را بر ديوار دلم آويخت و دستان گرمت درهاي جدايي

را درهم کوبيد و صد واژه ي پر مهر از لبانت جاري شد تو مثل هيچ کس مهربــان

بودي ، تو مثل هيچ کس خندان بودي ، تو مثل هيچ کس اما مثل هميشه زيبا

بودي . من و تو باز هم دستانمان در دست هم بود و باز هم با گام‌هاي بلندمان

سنگ فرش هاي خيابان را مي پيموديم و مثل هميشه مقصدمان نامعلوم بـــود

نمي دانم ؟ .....

نمي دانم مي شود که ما هميشه در کنار هم باشيم و تو با وجود گرمت به کالبد

بخ زده ام گرما ببخشي و مرا اسير نگاه جادويي ات کني و يـــار هميشگي مـــــن

باشي ؟ اي کاش هيچ وقت اين شب به صبح نرسد تا من بيشتر از تو

تو را ببينم !؟.

چقدر دوست داشتم یك نفر از من می پرسید

چرا نگاه هایت انقدر غمگین است ؟

چرا لبخندهایت انقدر بی رنگ است ؟

اما افسوس ...

هیچ كس نبود همیشه من بودم و من و تنهایی پر از خاطره .

اری با تو هستم ...

با تویی كه از كنارم گذشتی ...

و حتی یك بار هم نپرسیدی چرا چشم هایت

همیشه بارانی است !؟