فقط بازي با کلمات

گفته بودم که اگر بوسه دهي توبه کنم ،

       که دگر باره از اين جور خطاها نکنم .  

بوسه دادي چو برخواست لبت از لب من ،

        توبه کردم که دگر توبه بيجا نکنم .

چای داغ

ساعت هشت و نيم صبح:

انگشت پايم مور مور می کند .

فکر می کنم داشتم خواب شنا کردن می ديدم .

شايد ماهی کوچکی انگشت پای مرا با کرم سرگردانی عوضی گرفته بود .

چشمانم که باز می شود احساس می کنم چراغ های سينما روشن شده است .

اين زير چقدر گرم است .

شبيه چای داغ می ماند .

به سمت راست می غلطم و چشمانم را دوباره با لجاجت بر هم می کشم .

چشمانم را باز می کنم .

چه لذتی دارد هم آغوشی با گرمای زير پتو.

ساعت ده صبح :

پسرهمسايه از عمق خواب ها مرا به برف بازی دعوت می کند .

ولی من هميشه عشق بازی را ترجيح می دادم .

پسرهمسايه بال دارد و من هميشه حسود بودم .

يه گلوله برفی درست می کنم و می خورم .

طعمش شور است  .

صدای خنده  پسر همسايه می آيد .

عمق خواب های من خيلی تاريک است .

گمش می کنم .

ساعت يازده ظهر :

هنوز برف می بارد .

کش می آيم .

روی تخت می نشينم و دستانم را تکيه گاه شانه هايم می‌کنم.

اگر بچه بودم الان صورتم زبر نبود .

اگر صورتم زبر نبود می شد برف بازی کرد .

قلبم چقدر آهسته می تپد .

چقدر دوست داشتم امروز که از خواب بيدار می شوم عاشق بودم .

عاشق بودن در روزهای برفی خيلی خوب است .

چون مردم می گويند وقتی آدم عاشق است مدام گرمش می‌شود .

دوست دارم بروم زير پتو .

ولی زير پتو هم سرد شده است .

ساعت دو بعد از ظهر :

موهايم ژوليده است .

پنجه هايم را که فرو می کنم در ميانش گير می کند و اشکم در می آيد .

چقدر خوب است آدم اشکش در بيايد .

جلوی آينه به خودم نگاه می کنم .

هنوز چهره ام برايم تازگی دارد .

بعضی وقت ها خيلی از خودم خوشم می آيد .

سرم را زير آب غرق می کنم .

موهايم شنا می کنند .

من خفه می شوم .

احساس خيسی دارم .

ساعت چهار عصر :

برف می بارد هنوز .

چترم ملتمسانه نگاه می کند .

دو قاشق نيمروی عسلی قورت می دهم .

معده ام جويدن بلد است .

سلول های زبانم طعم پنير را به مغزم مخابره می کنند .

پنير را که ديشب خورده بودم !

معده ام قار قار می کند .

پاييز چقدر در من نفوذ کرده است .

چقدر دلم شعر می خواهد که ببافم .

سردم که می شود روسري پشمی مادربزرگ می چسبد .

هميشه تشنه که می شوم بين دو راهی آب سرد و چای داغ زجر می کشم .

يخچال خالی است .

مثل مغز من .

وقوری نيز همينطور است .

ساعت شش و دوازده دقيقه عصر :

عجب برف خری است .

ولی دوستش دارم باز .

چترم نا اميد است .

دندان هايم را مسواک نکرده ام .

راديو را روشن می کنم .

يکنفر دارد سرفه می کند .

چقدر اين لامپ ها زرد است .

حالم به هم می خورد .

ساعت هشت شب :

دلم می خواهد بروم حمام آنقدر خودم را بشورم که تمام شوم .

يادم می آيد معمولا اين موقع ها سوسک های حمام معاشقه می کنند .

به خيابان نگاه می کنم .

دو نفر زير برف به هم چسبيده راه می روند .

چقدر اين تصوير برايم گنگ است .

من هميشه به چترم چسبيده بودم .

ديشب کتاب بوف کور را تا نيمه خوانده ام .

داستان قشنگی است .

دلم چای می خواهد .

قندان پر از مورچه است .

ساعت ده شب :

برف مثل سگ می بارد .

به خودم می گويم مگر سگ هم می بارد .

بعد به حماقتم می خندم .

چقدر خنده خوب است .

کاش يک نفر ديگر هم بود که با من بخندد .

مادرم می گفت فقط ديوانه ها تنها می خندند .

چترم گريه می کند .

شايد هم برف های ديشب است که در لابلای چترم آب شده است .

سرم را می خارانم .

واژه های توی سرم به هم می ريزد .

شام نداريم .

سيب زمينی پخته دلم می خواهد با گلپر و نمک و چای .

ساعت دوازده :

برف می بارد هنوز هم .

کاش توی اتاق هم چيزی می باريد .

يادم باشد سقف اتاق را فردا چند تا سوراخ بکشم .

دوش حمام هم خراب است .

مدتی هست بر من چيزی نمی بارد .

ديشب مهين دوستم توی خواب گفت می آيی بميری .

من فرياد کشيدم و از او فرار کردم .

او خيلی سفيد شده بود .

وقتی بيدار شدم يادم آمد مهين بيست سالی هست خوابيده است .

من از مرگ بدم می آيد .

زندگی به اين برفی ... حيفش می آيد آدم .

من نيمرو خوردن با چای داغ را دوست دارم .

و خفه شدن زير شير آب سرد را .

مگر خلم که بميرم .

ساعت يک و سيزده دقيقه نيمه شب :

چقدر يک نفرم .

يک نفر بودن مثل مور مور می ماند .

تلفن زنگ می زند .

گوشی را بر می دارم .

يک نفر می گويد : فوت

چقدر قشنگ و جذاب .

من گوش می دهم و توی دلم قند آب می شود .

با خودم می گويم کاش الان چای داغ بود که زود هورت می کشيدم .

دوباره می گويد فوت .

و من می خندم ...

من هم می گويم فوت

ياد جشن تولد دو سالگی ام می افتم .

صدای بوق ممتد می آيد.

گوشی را می گذارم و چند تکه پنير می خورم .

هميه توی ذهنم توی پنير سوراخ سوراخ است و توی آن سوراخ ها پر از موش .

پنير ها مزه گاو می دهد .

چترم خوابيده است .

ساعت سه صبح :

روی تخت دراز می کشم .

روی يک تکه کاغذ می نويسم : خواهش می کنم مرا زنده به گور نکنيد من گاهی می ميرم و زود بيدار می شوم .

دوست دارم قبرم يک اتاق باشد سه در چهار با مهتابی و يک کتابخانه .

اصلا به مرگ فکر نمی کنم .

به خواب های قشنگی که قرار است ببينم فکر می کنم .

به پسر همسايه که مدام نگاه ميكند .

چشمانم را می بندم .

حس می کنم چيزی روی گونه هايم می بارد .

خدا کند برف باشد .

خدا با انگشت های مهربانش سقف اتاقم را سوراخ کرده است .

برف ها می لغزد به گوشه لب هايم .

برف شور است .

کم کم خوابم می برد .

خوابيدن خيلی خوب است .

صدای نفس های من می آيد .

امروز هم تمام شد .

خدا را شکر .