كاش وقتي زندگي فرصت دهد گاهي از پروانه ها يادي كني .

كاش بخشي از زمان خويش را وقف قسمت كردن شادي كنيم .

كاش وقتي آسمان باراني ست از زلال چشم هايش تر شويم وقت پاييز از هجوم دست باد كاش مثل پونه ها پر پر شويم .

كاش وقتي چشم هايي ابريند به خود آييم و سپس كاري كنيم از نگاه زرد گلدانهايمان كاش با رغبت پرستاري كنيم .

كاش دلتنگ شقايق ها شويم به نگاه سرخ شان عادت كنيم .

كاش شب وقتي كه تنها مي شويم با خداي ياس ها خلوت كنيم  .

كاش گاهي در مسير زندگي باري از دوش نگاهي كم كنيم فاصله هاي ميان خويش را با خطوط دوستي مبهم كنيم .

كاش با چشمانمان عهدي كنيم وقتي از اينجا به دريا مي رويم جاي بازي با صداي موج ها درد هاي آبيش را بشنويم  .

كاش با حرفي كه چندان سبز نيست قلب هاي نقره اي را نشكنيم .

 كاش هر شب با دو جرعه نور ماه چشم هاي خفته را رنگي زنيم  .

كاش بين ساكنان شهر عشق رد پاي خويش را پيدا كنيم  .

كاش با الهام از وجدان خويش يك گره از كار دل ها واكنيم  .

كاش رسم دوستي را ساده تر مهربان تر آسماني تر كنيم  .

كاش در نقاشي ديدارمان شوق ها را ارغواني تر كنيم  .

كاش اشكي قلب مان را بشكند با نگاه خسته اي ويران شويم  .

كاش وقتي شاپرك ها تشنه اند ما به جاي ابر ها گريان شويم  .

. . . .

حديث جدايي يا نزديكي نيست !

قدر يكديگر را نمي دانيم

در دنيايي كوچك هر يك به اندازه قلب خويش گرفتاريم

« از هيچ كس نمي پرسند چه هنگام مي تواند خدانگهدار بگويد . . . از عادات انسانيش نمي پرسند ... از خويشتنش نمي پرسند ... »

كاشكي مثل روزهاي عيد هر روزمان را

هر لحظه مان را لبريز از عشق قناعت گونه صرف مي كرديم

كاشكي روزهاي واپسين عاشقي فرصتهاي غنيمتمان بود

يكديگر را مي فريبيم

دل خويش را يك بار هم كه دريايي مي كنيم طوفاني ميشود !

مي خورد به صخره ها مي تازد

ويران مي كند

چرا ما ياد نگرفته ايم قانون وفاداري را

چرا سخت شده است گذشت و گذشتن و دوست داشتن و دوست داشته شدن بي شائبه

بي محابا

بي پروا

دلم گرفته است به وزن آفرينش . . .

تويي تنها اميد من
براي ماندن و بودن

تويي تنها پناه اين
تن رنجور

بيا با من بخوان

اين بغض بي پايان

مرا از رنج اين تنهايي ممتد
رهايم ساز