قسمتهايي از نامه  نوري زاده نويسنده سابق کيهان

به آيت الله خامنه اي

احساس می کنم شما بزرگان ، ما را جوری شکل داده اید که

خدا از تماشای ما ، دوستی اش را از ما دریغ کرده است .

خدا از تماشای شکل ما راضی نیست . از ما خوشش نمی آید .

تمایلی به شاکله ما ندارد . و من ، خدا را می بینم که از تماشای ما

چندشش می شود .

قرار بود با این انقلاب ، ما توسط شمایان ، شکل دیگری از انسان بودن

را نشان جهانیان بدهیم . قرار بود به همگان بیاموزیم که اگر بلد نیستند

انصاف و عدل و عشق بورزند ، به تماشای ما شتاب کنند .

اگر راه روشن ” شکر” را بلد نیستند ، به قدم های ما بنگرند .

ما با شما قرار بود به اکتشاف قاره های کشف نشده معنویت بشری

شتاب کنیم . ما به قول هانری کوربن فرانسوی ، قرار بود ،

ایران را – پارس را – نه فقط سرزمینی برای یک ملت ، نه فقط خاطره ای

از یک امپراطوری بزرگ ، که بعنوان یک عالم معنوی و کانون تاریخ مذاهب

به دنیا بشناسانیم . و باز بقول او : ایران را یک سرزمین منتظر تعریف

کنیم . قلمرویی که در آن امام غایب دست اندرکار فرا رساندن ساعت

موعود در امتداد غیبت خویش است .

من راز این که چرا خدا ما را دوست ندارد ، خواهم گفت .

اما پیش از آن بگویم : مبادا سخن این گمشده در غروب عرفه را در

ردیف سخن صرف ناراضیان انتخاباتی محدود فرمایید .

این کمترین ، سالها در سپاه شما بوده است . امین شما بوده است . و

 اکنون ، با همان امانت موکد ، شکاف هولناک آن دیوار را نشان شما

می دهد .

 چندی پیش ، دوستان قدیم جهاد سازندگی ، مرا به مراسمی در

حرم امام خمینی (ره) دعوت کردند تا به رسم قدیم که مجری برنامه های

تلویزیونی روایت فتح و جهاد سازندگی بودم ، اجرای آن مراسم را بعهده بگیرم .

.......

 آنروز پشت تریبون قرار گرفتم و یک به یک افراد مشخص شده را

فراخواندم تا هر کدام بیایند و سخنی بفراخور حال بگویند و شعارهایی

سر بدهند و بروند و سرجای خود بنشینند . نوبت به آقای حسن خمینی

رسید . پیش از فراخواندن ایشان ، رو به حاضران گفتم : ای عزیزان ،

همسنگران ، من تا همین چند وقت پیش ، هروقت به این مکان –

حرم حضرت امام – می آمدم ، رعشه ای توفنده بجانم می افتاد .

چرا که بخود نهیب می زدم : اگر دستی از داخل ضریح برون آید و مرا به

درون کشد و از من بپرسد : بعد از من چه کرده اید ، من چه پاسخ بدهم ؟

و همین رعشه ، مرا از آمدن به این مکان باز می داشت .

تا این که یک روز شهامت کردم و با اعتماد بنفس بخود تلقین کردم :

اگر همان دست برون آید و مرا به درون کشد ، می گویم : امام عزیز ،

خیالتان راحت ، ما بعد از شما کارها کرده ایم کارستان . چه کارهایی ؟

ما اول کشور جهان شده ایم در مصرف مواد مخدر . اول کشور دنیا شده ایم

در میزان رفت و آمد رشوه و مفاسد اداری . امام عزیز ، بعد از رفتن شما ،

در رواج ریا و چاپلوسی به تخصص بالایی دست یافته ایم . مقام اول دنیا

در مصرف نفت و گاز و بنزین و روغن و شکر و خیلی چیزهای دیگر با ماست .

جزو چند کشور اول دنیا در بدکاری و بیکاری و مطالعه کم هستیم .

در میزان جریان جاری عدالت و انصاف ، در میان سایر کشورها ، از انتها ،

به رتبه های فاخری دست یافته ایم ! در دروغگویی مسئولان ،

در فرار نخبگان ، در تعداد مهاجران و فراریان از کشور ، در تعداد دختران و

زنان تن فروش ، در خروج سرمایه های پولی از کشور ، در میزان واردات

بی سرانجام ، و اتکای همیشگی به نفت و نفت و نفت ، سرآمد ورشکستگان

دنیا شده ایم . و ….

ای عزیز ، ای بزرگوار ، این شکل هیولاگون ، همان است که از ما پرداخته اید .

این است که می گویم خدای خوب ما را دوست ندارد . این همان احساسی

 است که می گوید : “حب” خدا ازجانب خدا ، از چرخه زندگی ما سلب شده

. . .

من که شب بودم

و شب هستم

و شب خواهم ماند . ..

به اميدي که تو فانوس شب من باشي

دنبال کسي نگرد که آدرس بهت بده

چون غير از تو کسي اونجا نيست